Η γιαγιά είχε μεγάλο παράπονο γιατί οι άνθρωποι απομακρύνονται από την εκκλησία.

 

Μου περιγράφει ένα περιστατικό που έζησε. Είχε πάει σε μια εκκλησία εδώ στον κάμπο της Άρτας. Στην αρχή μου είπε,  ήταν μόνη της. Μετά σιγά σιγά άρχισε να μαζεύεται κόσμος και η εκκλησία γέμισε. Ήμουν πολύ χαρούμενη γι’ αυτό, μου είπε.

Εμφανίζεται ο Κύριος μπροστά μου και με ρωτάει γιατί χαίρομαι.

-Κύριε, ο οίκος σου γέμισε κόσμο.
-Κοίταξε πώς θα τους κάνω αυτούς, μου λέει και με μια απλή κίνηση του χεριού Του έπεσαν κάτω και διαμελίστηκαν. Αλλού χέρια, αλλού πόδια, ένα φοβερό θέαμα. Όλοι εκτός από ένα που ήταν κανονικά στη θέση του.

Ρώτησα τον Κύριο:
“Γιατί αυτόν δεν τον πείραξες;”

Και ο Κύριος μου απαντά:
“Γιατί αυτός είναι δικός Μου. Δουλεύει για Εμένα.” Και αμέσως τους επανέφερε.

 Μου λέει:
“Δε σημαίνει ότι όσοι πάνε στην εκκλησία είναι πιστοί σε Εμένα.”...