ΓΙΑΓΙΑ ΛΑΜΠΡΙΝΗ: Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ….

Ήταν πρωινό της 6ης Ιουλίου 2002, Παραμονή Της Αγίας Κυριακής.

Το πνευματικό της παιδί Ανδρέας Ν. περνούσε στον δρόμο μπρος από το σπιτάκι της Γιαγιάς. Η Γιαγιά ήταν στην αυλή της. Πάντοτε, όταν έπρεπε να του μιλήσει, και ο Ανδρέας το ένοιωθε πνευματικώ τω τρόπω, τον περίμενε στην αυλή του σπιτιού της.

Ο Ανδρέας στάθμευσε το αυτοκίνητό του και μπήκε στην αυλή. Μετά τον χαιρετισμό, κάθησαν στον χώρο και συνομίλησαν για κάποια δικά τους ζητήματα. Της είπε ότι το απόγευμα θα πήγαινε στην Αγία Κυριακή*.

Ενώ μιλούσαν, το πνευματικοπαίδι της διαισθάνθηκε, διερωτήθκε γιατί η Γιαγιά ήταν στενοχωρημένη. Του φαινόταν ότι είχε μεγάλη λύπη. Θέλησε να την ρωτήσει, αλλά το απέφυγε, για να μην δείξει αδιακρισία.

Αμέσως η Γιαγιά, διαβάζοντας την σκέψη του όπως πάντα, σε όλους, διέκοψε την συζήτηση, σήκωσε το κεφάλι της, τον κοίταξε και είπε θλιμμένα. Είμαι στενοχωρημένη παιδί μου. Είμαι στενοχωρημένη εδώ και πολλές ημέρες, γι αυτό που ετοιμάζεται να γίνει…

- Τι θα γίνει Γιαγιά;

Θα συγκεντρωθούν όλοι οι μεγάλοι της Εκκλησίας μας, Δεσποτάδες, Αρχιεπίσκοποι, όλοι οι μεγάλοι και θα κάνουν μία συγκέντρωση από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Εδώ στην χώρα μας θα γίνει. Αυτή η συγκέντρωση δεν είναι ευλογημένη από τον Κύριο!

Κάποιοι από τους άλλους (ετεροδόξους) θα προσπαθήσουν να περάσουν τα δικά τους μέσα σε αυτό. Δεν είναι Ορθόδοξα. Δεν είναι του Κυρίου.

Ρώτησα τον Κύριο, θα το εμποδίσεις αυτό; Ο Κύριος για πρώτη φορά δεν μου απάντησε τίποτα. Μου έκανε εντύπωση, διότι πάντα μου απαντούσε αμέσως. Μου φάνηκε πολύ θλιμμένος γι αυτό.

Θα κάνω πολύ δυνατή προσευχή, να μου απαντήσει ο Κύριος, εάν θα το εμποδίσει αυτό. Πιστεύω, μέσα σε λίγο καιρό που θα φύγω από την ζωή, να μου έχει απαντήσει.

Η καρδιά του βούλιαξε.

- Γιαγιά ετοιμάζεσαι να φύγεις; Πλησιάζει ο καιρός να φύγεις; Τα Χριστούγεννα δεν θα είσαι εδώ;

Όχι, παιδί μου, πας πολύ μακρυά… Βιάζομαι να φύγω γιατί δεν θα αντέξω αυτά που έρχονται. Παρέμεινε για λίγο σκεπτική και συνέχισε:

Έρχονται πολλά δύσκολα πράγματα για την Ελλάδα μας. Δεν μας θέλουν οι αντίχριστοι. Θέλουν να μας διαλύσουν, οι αντίχριστοι. Πώς να έβρισκαν τρόπο να μας εξαφανίσουν από την γη. Και δυστυχώς είναι και δικοί μας ανάμεσά τους. Αλλά έχουμε την Παναγία μας που μας κρατάει. Πόσο να μας κρατήσει και αυτή; Όλο την πικραίνουμε. Ακούς ανθρώπους που την βλασφημούν!...

Να ξέρεις, παιδί μου, για τους άλλους δεν τους ενδιαφέρει. Μόνο για μας, που είμαστε Ορθόδοξοι. Εμάς φοβούνται. Γι αυτό θα μας ζορίσουν πάρα πολύ. Θα υποφέρετε πάρα πολύ. Θα μας φέρουν κι άλλες φυλές μέσα στην Ελλάδα. Θα μας ανακατέψουν. Θα αλλάξουν οι καταστάσεις. Ειδικά οι γυναίκες θα φοβούνται να κυκλοφορήσουν μόνες τους στον δρόμο. Θα έχουμε και φασαρίες. Θα ορμάνε δέκα άτομα πάνω στο αυτοκίνητό σου, θα σ αρπάζουν, θα σε βγάζουν έξω, θα παίρνουν ό,τι πολύτιμο έχεις πάνω σου θα σου παίρνουν το αυτοκίνητο και θα φεύγουν! Και δεν θα τολμάς να μιλήσεις!

- Μα, Γιαγιά, δεν θα υπάρχει Αστυνομία;

Δεν θα λειτουργεί τίποτε τότε παιδί μου!

- Γιαγιά είχες πει πως όταν φύγεις από την ζωή ο τάφος σου θα είναι πάνω στο Μοναστήρι, που ήσουν ταγμένη, πάνω στην Παναγία. Οπότε όταν θέλω να σου μιλήσω, θα πρέπει να έρχομαι συνέχεια εκεί.

Όχι, άλλαξαν τα πράγματα! Εδώ στο χωριό θα μείνω, μαζί με τον σύζυγό μου, Εδώ θα είναι ο τάφος μου.

Έμεινε για λίγο σκεπτική και μονολόγισε σιγανά, μιλώντας στον εαυτό της περισσότερο:

Μου είπε ο Κύριος να μείνω εδώ… γιατί σε χρειάζονται και μετά τον θάνατό σου, εδώ, μου είπε…

17 Οκτωβρίου 2002, χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα υγείας και αφού προετοίμασε όλα τα πνευματικά της παιδιά αναχώρησε για τον Κύριο της… τον Μεγάλο της Θεό*…

Γιαγιά Λαμπρινή, η μεγάλη Ασκητήρια στον κόσμο... Μιλούν πνευματικά της παιδιά... Ραδιοφωνική συνέντευξη στον ΓΑΛΑΞΙΑ FM και την δημοσιογράφο ΠΕΝΥ ΤΣΑΚΙΡΗ

 

Το βίντεο με τίτλο "Γιαγιά Λαμπρινή, η μεγάλη Ασκητήρια στον κόσμο... Μιλούν πνευματικά της παιδιά..." αποτελεί ένα εκτενές ραδιοφωνικό αφιέρωμα στη ζωή, το πνευματικό έργο και τα θαύματα της Γερόντισσας Λαμπρινής Βέτσιου-Δρίβα (1918-2002), μιας ξεχωριστής σύγχρονης ασκήτριας από την Άρτα.

Αν και ζούσε μέσα στην κοινωνία, ήταν παντρεμένη και είχε δύο παιδιά, η "γιαγιά Λαμπρινή", όπως την αποκαλούσαν, ξεχώρισε για τον εξαιρετικά αυστηρό ασκητικό της βίο (δεν κοιμόταν, έτρωγε και έπινε ελάχιστα) και τη βαθιά της πίστη. Στην εκπομπή, η παρουσιάστρια συνομιλεί με τρία "πνευματικά της παιδιά" (την κα Ιωάννα, τον κ. Ανδρέα και τον κ. Απόστολο), οι οποίοι καταθέτουν συγκλονιστικές προσωπικές μαρτυρίες.

Τα βασικά σημεία που περιγράφονται στο βίντεο είναι:

Ο ασκητικός της βίος και τα οράματα: Ήδη από την ηλικία των 5,5 ετών είχε πνευματικές εμπειρίες και θεοπτίες. Στην ενήλικη ζωή της τρεφόταν ουσιαστικά μόνο με λίγο αντίδωρο και ελάχιστο νερό, προσευχόταν αδιάλειπτα και φορούσε τρίχινο ρούχο κατάσαρκα για να μένει άγρυπνη.

Θαύματα και Θεραπείες: Οι καλεσμένοι διηγούνται προσωπικά τους βιώματα όπου η γιαγιά Λαμπρινή τους βοήθησε να ξεπεράσουν σοβαρά προβλήματα υγείας (π.χ. καρκίνο, επικείμενα χειρουργεία) μέσω της προσευχής και της συμβουλής της, καθώς και περιπτώσεις όπου επανένωσε διαλυμένες οικογένειες.

Προορατικό και Διορατικό χάρισμα: Αναφέρονται πολλά περιστατικά όπου γνώριζε τις σκέψεις των ανθρώπων, το παρελθόν τους, αλλά και το μέλλον. Γίνεται λόγος για την ικανότητά της να "αιωρείται" κατά την προσευχή, καθώς και για επισκέψεις που δεχόταν από τη Θεοτόκο.

Προφητείες: Στο βίντεο δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στις προφητείες της. Είχε προβλέψει την πτώση του χρηματιστηρίου (προειδοποιώντας όσους την άκουσαν να αποσύρουν τα χρήματά τους), την κλιματική αλλαγή (ακραίες εναλλαγές θερμοκρασίας), την ακρίβεια (ότι τα χρήματα θα φτάνουν μόνο για ψωμί και βενζίνη), ενώ γίνεται λόγος και για ένα μελλοντικό μεγάλο γεγονός ("ένα μπαμ") στην Αθήνα, εξαιτίας του οποίου ο κόσμος θα αναγκαστεί να καταφύγει βιαστικά στην επαρχία.

Η παρακαταθήκη της: Πρέσβευε την απόλυτη ταπείνωση, την ελεημοσύνη και την υπομονή. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, η προσευχή της ήταν τόσο δυνατή επειδή έπαιρνε κυριολεκτικά πάνω της τον πόνο των ανθρώπων που υπέφεραν.

Συνολικά, το βίντεο είναι ένας φόρος τιμής σε μια αγία μορφή της σύγχρονης Ορθοδοξίας, η οποία συνεχίζει να εμπνέει χιλιάδες πιστούς που επισκέπτονται τον τάφο της στα Καλομόδια Άρτας για να προσευχηθούν και να ζητήσουν τη χάρη της.

Ετήσιο Ιερό Μνημόσυνο της Γιαγιάς Λαμπρινής στην Άρτα...

ΙΕΡΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ

 Ασκήτριας της Άρτας

 Γιαγιάς Λαμπρινής Βέτσιου 

 

Ιερά Αγρυπνία 

Παρασκευή 16 προς Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026 

10.30 το βράδυ 

Ιερός Ναός Αγίου Φανουρίου 

 Γλυκόριζο Άρτας 

 

 Σάββατο 17 Οκτωβρίου, Μνήμη της Κοιμήσεώς της, το πρωί θα τελεσθεί Ιερόν Τρισάγιον στον τάφο της Γιαγιάς Λαμπρινής στο Κοιμητήριο Καλομοδίων Άρτης...

Η Γιαγιά Λαμπρινή υπερίπταται...

                                       «Η ΓΙΑΓΙΑ ΥΠΕΡΙΠΤΑΤΑΙ»…

 

      Ένα ανδρόγυνο επισκέφθηκε την Γιαγιά στο σπιτάκι της, αλλά εκείνη έλειπε. Αποφάσισαν να την περιμένουν για να της θέσουν κάποιο πρόβλημα που τους απασχολούσε…

   Σε μια στιγμή πρώτα η γυναίκα και μετά ο σύζυγός της βλέπουν την Γιαγιά να έρχεται αλλά… πώς ερχόταν;  Περπατούσε μισό μέτρο πάνω από την γή! Θορυβημένοι εκείνοι σηκώθηκαν όρθιοι και την κοιτούσαν χωρίς να μπορούν να μιλήσουν…

Η Γιαγιά Λαμπρινή τους καθησύχασε και τους έδωσε εντολή να μην αναφέρουν τίποτα μέχρι την κοίμησή της…

Σημειώνεται πως η συμμετοχή της γιαγιάς στις διάφορες εκδηλώσεις του χωριού ήταν ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Λόγω κοινωνικών υποχρεώσεων στους γάμους πήγαινε το δώρο του γαμπρού η της νύφης και αποχωρούσε τάχιστα.

 Αντίθετα στις λατρευτικές εκδηλώσεις, στους ναούς, στις αγρυπνίες, Εσπερινούς, σε κάθε Θεία Λειτουργία ήταν παρούσα. Κάποτε πήγε να προσφέρει σε ένα γάμο το δώρο της,  όπως συνηθίζεται. Αφού ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της επίσκεψης , προσπάθησε να φύγει. Όμως η αυλή ήταν γεμάτη από κόσμο που χόρευε. Γύρω από το σπίτι γλάστρες με λουλούδια πλημμύριζαν τον χώρο και απέκλειαν κάθε διαφυγή. Δεν μπορούσε να φύγει.

 Έκανε τότε το σημείο του Σταυρού και πέρασε πάνω από τα λουλούδια! Οι άνθρωποι που ήταν κοντά την είδαν και φώναξαν: Η Λάμπρω πετάει πάνω από τα λουλούδια! - - Σωπάστε! τους είπε και έφυγε γρήγορα…

  Μια ομήγυρη γυναικών με την Γιαγιά, μεταξύ των οποίων και η πνευματικοκόρη της Μαρία, ανηφόριζαν από την Λευκάδα να προσκυνήσουν την Παναγία την Φανερωμένη στην ομώνυμη Μονή Της. Ήταν σούρουπο και όπως ανέβαιναν, η Γιαγιά καθυστέρησε για κάποιο λόγο, συνήθως περιποιόταν τα προσκυνητάρια στον δρόμο και άναβε τα κανδηλάκια και τις παρότρυνε να προχωρήσουν. Τους είπε πως θα τις προλάβαινε…

   Ξαφνικά, μετά από αρκετή ώρα, βλέπουν την Γιαγιά να περνάει πάνω τους πετώντας και να προπορεύεται… Αναστατωμένες άρχιζαν να φωνάζουν. Η Γιαγιά πήγε γρήγορα κοντά τους και προσπάθησε να τις ηρεμήσει. Τους είπε πως για τον Κύριο τίποτα δεν είναι αδύνατο και τους συνέστησε να μην φωνάζουν και να μην κοιτάζουν πάνω αλλά να πορεύονται προς το προσκύνημα συγκεντρωμένες στην προσευχή. Αυτό επαναλήφθηκε ξανά. Φθάνοντας στην Παναγία την Φανερωμένη βίωσαν μεγάλη χάρη από την Κυρία Θεοτόκο. Κατά την κατάβαση συνέβη το ίδιο. Η Γιαγιά τις όρκισε να μην πουν πουθενά αυτό που έζησαν… 

 

Μαρτυρία πνευματικού της παιδιού Α.Ν.:

  Κάποτε μία γυναίκα από το χωριό περνούσε στον δρόμο μπροστά από το σπιτάκι της Γιαγιάς Λαμπρινής με τα πρόβατά της και είδε την Γιαγιά να ποτίζει τα λουλούδια της πού είχε σε γλάστρες. Βλέπει την Γιαγιά να στέκεται 30 πόντους περίπου πάνω από το έδαφος!

  -Λάθος κάνουν τα μάτια μου, σκέφτηκε, από τον ήλιο!... προχώρησε λίγα μέτρα και κοίταξε ξανά. Βλέπει πάλι την Γιαγιά Λαμπρινή να στέκεται ακόμη ψηλότερα και να φτάνει τα λουλούδια που υπήρχαν εκεί στο παράθυρο…  Δεν υπήρχε αμφιβολία για ότι έβλεπε! Επιστρέφοντας από το κτήμα όπου στάβλισε τα ζώα, πήγε κατ ευθείαν στο σπίτι της Γιαγιάς.

-  Λαμπρινή, της λέει, πώς το έκανες αυτό; Πώς στεκόσουν στον αέρα;...

 - Όχι, όχι!  της είπε αμέσως η Γιαγιά.  Λάθος είδαν τα μάτια σου!  

 

 Το πνευματικοπαίδι της ήταν τότε 14 ετών, επιδίωξε και συνάντησε την γυναίκα και την ρώτησε τι ακριβώς είδε.  Αφού του περιέγραψε την σκηνή, του είπε: - Δεν κάνω λάθος! είδα την Γιαγιά να στέκεται πάνω από το έδαφος. Στον αέρα!...

 

Αι "Αγγελικαί Δυνάμεις" διώχνουν τον πειρασμό κατ εντολήν του Κυρίου...

 

  Το πνευματικό πρόγραμμα της Γιαγιάς (Όρθρος, ώρες, Εσπερινός, Απόδειπνο, Παρακλήσεις, Μεσονυκτικό, μετάνοιες, κομβοσχοίνι, αναγνώσματα, Ψαλτήρι, Κλίμακα, Γραφή, κλπ ήταν απαρασάλευτο. 

  Μόνο εμείς, τα πνευματικά της παιδιά το χαλούσαμε και μάλιστα χωρίς να ζητάμε και συγγνώμη… ποτέ δε μας ζητούσε να φύγουμε σε όποια κατάσταση και αν βρισκόταν. Γνωρίζαμε ότι σε όποιο σημείο κι αν την διέκοπτες, αφού σε δεχόταν, μετά ξεκινούσε τον πολύωρο κανόνα της από την αρχή!! Τώρα που το θυμάμαι... ειλικρινά ντρέπομαι…

   Έτσι λοιπόν κι εκείνο το βράδυ όταν τελείωσε το Μεσονυκτικό διάβαζε ψαλμούς από το Ψαλτήρι, γονατιστή μπροστά στην εικόνα του Χριστού, με το καντηλάκι να τρεμοπαίζει…

  Ξαφνικά μέσα στην απόλυτη ησυχία, άκουσε ένα σύρσιμο και στην συνέχεια την πόρτα να ανοίγει… Ο θόρυβος ήταν σαν σύρσιμο μεγάλου φιδιού. Συνέχισε να διαβάζει το Ψαλτήρι ατάραχη, όταν ένα τεράστιο φίδι, ένας δαιμονικός πύθωνας ανέβηκε πάνω της και άρχισε να τυλίγεται γύρω από το άσαρκο σώμα της. Την έσφιγγε τόσο δυνατά που άκουγε τα κόκκαλα της σπονδυλικής της στήλης να σπάνε! Οι πόνοι της έκοψαν την αναπνοή…Την τύλιξε γύρω από τον λαιμό φωνάζοντας: άσε τον Αυτόν (Τον ΚΥΡΙΟ), έλα σε μένα, δούλεψε για μένα... Θα σου χαρίσω ό,τι θελήσεις! θα σε κάνω μεγάλη!... Ταράχτηκε πολύ, φοβήθηκε πραγματικά μην χάσει Τον Κύριο! Φώναξε με όλη της την δύναμη: Παναγία Μου σώσε με!! Τότε άκουσε φωνή από την εικόνα του Κυρίου να την προτρέπει να πει το «Αγγελικαί Δυνάμεις επί το μνήμα Σου και οι φυλάσσοντες απενεκρώθησαν. Και ίστατο Μαρία εν τω τάφω, ζητούσα το άχραντόν Σου σώμα. Εσκύλευσας τον άδην μη πειρασθείς υπ αυτού. Υπήντησας τη Παρθένω δωρούμενος την ζωήν. Ο αναστάς εκ των νεκρών, Κύριε δόξα Σοι…». Όντως άρχισε να ψέλνει με όση δύναμη είχε και αμέσως το πονηρό πνεύμα χαλάρωσε το σφίξιμο, την άφησε και σιγά –σιγά σερνόμενο βγήκε από τη πόρτα.

Τότε η Γιαγιά γύρισε και του είπε: να πάς στη κόλαση καταραμένε, εκεί που ανήκεις!

  Έκτοτε, τα τραύματα της μάχης ήταν εμφανή στην Γιαγιά. Όταν σηκωνόταν έγερνε προς τα μπρος και φαινόταν σα να έχει καμπούρα. Από τότε, παιδί μου η μέση μου κάνει κρακ-κρακ, έλεγε χαριτολογώντας…

Α.Ν.

  Η χάρη της Γιαγιάς στην πάλη με τον εχθρό αποτελεί μεγάλη δωρεά του Κυρίου σε όλους όσους την επικαλούνται. Είναι γοργοεπήκοη και τρέχει να βοηθήσει όποιον την αναζητά σε περιστάσεις δύσκολες και "εμπόλεμες"...

Την Ευχή Της να έχουμε

Ασκήτρια της Άρτας: Γιαγιά Λαμπρινή Βέτσιου: έρχεται ακυβερνησία...

 Θα πέσει η κυβέρνηση. Θα γίνονται συνέχεια εκλογές και θα έχουμε ακυβερνησία... Θα έρθει καιρός που θα μας φέρουν άτομο απ' έξω να μας κυβερνήσει. Θα μας φέρουν ακόμη και Βασιλιά...

Αμέσως της είπα: Μα, Γιαγιά το Σύνταγμα μας δεν επιτρέπει βασιλιά...

Και ποιος είναι αυτός που θα υπολογίσει Σύνταγμα, παιδί μου; Ο Κύριος έχει αποστρέψει το πρόσωπο Του από μας τους Έλληνες...

«Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου»…

 

  Γιαγιά Λαμπρινή: ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 

 

φωτο από https://megalipanagiathivon & https://el-gr.facebook.com

Τις παλιές εποχές οι άνθρωποι στα χωριά ήταν απλοί, αγράμματοι αλλά με άδολες καθαρές ψυχές. Σιγά - σιγά όμως η διαφθορά και η πνευματική σήψη έφτασαν παντού.

Οι ψυχές απομακρύνθηκαν, ο φθόνος, η κακεντρέχεια, η αδιαλλαξία γέμισαν τις καρδιές και η κυρίαρχη στάση ζωής προσδιορίστηκε από τον ατομικισμό και την σύγχυση.

  Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα αγνές ψυχές, κοντά στον Θεό και οι προσευχές τους κρατούν τον κόσμο…

Όταν η μικρή Λαμπρινή ήταν 5,5 ετών, δεν είχε κλείσει τα 6 της χρόνια, εκκλησιαζόταν αδιαλείπτως στον Ιερό Ναό του χωριού Αγία Παρασκευή Άρτας και ο Ιερέας είχε προσέξει τα ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα του μικρού κοριτσιού. Επειδή η ευλαβεστάτη μητέρα της Λαμπρινής, Θεοδώρα Δρίβα κατασκεύαζε κεριά από καθαρό κερί στο σπίτι, από τα μελίσσια τους, συνήθιζε να πηγαίνει δέσμες από αυτά στο Ναό, οπότε δεν αγόραζε κερί, χρησιμοποιούσε τα δικά της. Το γεγονός αυτό γινόταν αιτία ανησυχίας για την μικρή Λαμπρινή.

 –Μητερούλα, της έλεγε, όταν πάς κάπου, στον κινηματογράφο ή σε κάποιο χώρο, δεν πληρώνεις εισιτήριο; Εδώ στην Οικία του Θεού, στο παλάτι Του, πώς μπαίνεις με αυτό τον τρόπο; Πρέπει να αφήνουμε χρήματα και να παίρνουμε κερί, όπως επιτάσσει η Εκκλησία, αυτό το τυπικό έχει οριστεί για το Ναό…

 Σιωπηλή μα ευγνώμων η κυρία Θεοδώρα, αντιλαμβανόταν με τις επίσης πνευματικές της δυνάμεις πως το παιδί της ηύξανε εν Πνεύματι Αγίω… Μία από αυτές τις Κυριακές, ο Ιερέας περίμενε την Λαμπρινή να κοινωνήσει, μα εκείνη αργούσε. Την πήρε κατά μόνας και προσπάθησε να την «ανακρίνει»…

Τι έχεις Λαμπρούλα μου; Τι σου συμβαίνει; ρωτούσε επανειλημμένα. Κάτω από την πίεση το παιδί του απάντησε: Σε είδα Παππούλη, σε είδα μέσα στο Φως. Σε σκέπασε ολόκληρο. Ολόκληρος Ήλιος ήταν. Είδα μικρά πανέμορφα παιδάκια να πετούν κυκλικά γύρω σου. Ήταν πολύ ωραία… Εσύ όμως, δεν τα έκανες όλα καλά! Δεν τα έκανες καλά! Πήρες το φωτεινό μωράκι και το μάτωσες! Το έκοψες και το πίεζες με τα χέρια σου και έτρεχε αίμα! Δεν τα έκανες καλά, Παππούλη! Γιατί το έκανες αυτό;;

Ο Ιερέας άφωνος, συγκλονισμένος, με δάκρυα στα μάτια, κοιτούσε μια την Λαμπρούλα και μια το Αρνίον μέσα στο Αρτοφόριο…

 

  Πολλά χρόνια αργότερα, επισκέφθηκε το σπίτι της Γιαγιάς πια Λαμπρινής Βέτσιου στα Καλομόδια της Άρτας,  μια γειτόνισσά της. Η Γιαγιά έλειπε. Οι πόρτες τότε στα χωριά δεν κλείδωναν, δεν υπήρχε φόβος, όπως τώρα. Μπαίνοντας λοιπόν η  γειτόνισσα στο σπίτι είδε πάνω στο τραπεζάκι της κουζίνας ένα ταψί με αχνιστό ψωμί –την λεγόμενη «κουλούρα»-  από καλαμποκίσιο αλεύρι… τότε ήταν στην καθημερινότητα των σπιτιών η κατασκευή του πυκνού χορταστικού ψωμιού που έθρεψε γενιές. Η κουλούρα δεν ήταν σκεπασμένη, προφανώς  για να κρυώσει. Η γειτόνισσα πήρε μια πετσέτα και σκέπασε το ψωμί για προστασία. Γυρίζοντας να φύγει, έμεινε εμβρόντητη...

Πάνω στο κρεβατάκι της Γιαγιάς βρισκόταν ένα μικρό λευκό Αρνάκι που αναπαυόταν ήρεμο και την κοίταζε… ακριβώς κάτω από την μεγάλη Εικόνα του ΧΡΙΣΤΟΥ!

 Η γειτόνισσα προβληματίστηκε. - Μα, καλά αναρωτήθηκε, έχει αρνιά μέσα στο σπίτι η Λαμπρινή;… Βρε, θα φάει το ψωμί! Τι να κάνω; Θα το βάλω στο ντουλαπάκι, σκέφτηκε και μετά θα φωνάξω την Γιαγιά…

Αμέσως παίρνει το ψωμί και το βάζει στο ντουλάπι. Καθησυχασμένη αλλά απορημένη, γυρίζει να δει το αρνάκι… άφαντο αυτό!  η πόρτα πίσω της ήταν κλειστή…

-Τι έγινε τώρα; Απόρησε… έψαξε παντού, τίποτα.

Αναστατωμένη βγαίνει από το σπιτάκι και προχωρά προς την πίσω αυλή, όπου υπέθεσε πως θα καθόταν η Γιαγιά με παρέα. Πράγματι, είδε την ομήγυρη και ρωτάει αμέσως: - Λαμπρινή, από πότε βάζεις αρνάκια μέσα στο σπίτι;; Έχεις και την κουλούρα ξέσκεπη και ζεστή πάνω στο τραπέζι, θα σου την φάνε! Την έβαλα στο ντουλάπι. Γιατί βάζεις αρνάκια μέσα; Φοβάσαι μην φύγουν; Αφού έχεις χώρο έξω…    

   Η Γιαγιά δεν μίλησε. Μία συγγενής της είπε, «για ποια αρνάκια μιλάς; Δεν έχουμε ζώα πουθενά εδώ, δίπλα ζεις, δεν το ξέρεις»;

Η γειτόνισσα μέσα στην αθωότητά της, επέμενε: Αφού το είδα με τα μάτια μου… από πού βγήκε έξω; Είδατε εδώ κανένα λευκό αρνάκι;;…                                                                   

 «Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου»…

 

Ευχαριστούμε θερμά τα αγαπημένα της πνευματικοπαιδια, Αποστόλη και Μαρία…