Ήταν πρωινό της 6ης Ιουλίου 2002, Παραμονή Της Αγίας Κυριακής.
Το πνευματικό της παιδί Ανδρέας Ν. περνούσε στον δρόμο μπρος από το σπιτάκι της Γιαγιάς. Η Γιαγιά ήταν στην αυλή της. Πάντοτε, όταν έπρεπε να του μιλήσει, και ο Ανδρέας το ένοιωθε πνευματικώ τω τρόπω, τον περίμενε στην αυλή του σπιτιού της.
Ο Ανδρέας στάθμευσε το αυτοκίνητό του και μπήκε στην αυλή. Μετά τον χαιρετισμό, κάθησαν στον χώρο και συνομίλησαν για κάποια δικά τους ζητήματα. Της είπε ότι το απόγευμα θα πήγαινε στην Αγία Κυριακή*.
Ενώ μιλούσαν, το πνευματικοπαίδι της διαισθάνθηκε, διερωτήθκε γιατί η Γιαγιά ήταν στενοχωρημένη. Του φαινόταν ότι είχε μεγάλη λύπη. Θέλησε να την ρωτήσει, αλλά το απέφυγε, για να μην δείξει αδιακρισία.
Αμέσως η Γιαγιά, διαβάζοντας την σκέψη του όπως πάντα, σε όλους, διέκοψε την συζήτηση, σήκωσε το κεφάλι της, τον κοίταξε και είπε θλιμμένα. Είμαι στενοχωρημένη παιδί μου. Είμαι στενοχωρημένη εδώ και πολλές ημέρες, γι αυτό που ετοιμάζεται να γίνει…
- Τι θα γίνει Γιαγιά;
Θα συγκεντρωθούν όλοι οι μεγάλοι της Εκκλησίας μας, Δεσποτάδες, Αρχιεπίσκοποι, όλοι οι μεγάλοι και θα κάνουν μία συγκέντρωση από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Εδώ στην χώρα μας θα γίνει. Αυτή η συγκέντρωση δεν είναι ευλογημένη από τον Κύριο!
Κάποιοι από τους άλλους (ετεροδόξους) θα προσπαθήσουν να περάσουν τα δικά τους μέσα σε αυτό. Δεν είναι Ορθόδοξα. Δεν είναι του Κυρίου.
Ρώτησα τον Κύριο, θα το εμποδίσεις αυτό; Ο Κύριος για πρώτη φορά δεν μου απάντησε τίποτα. Μου έκανε εντύπωση, διότι πάντα μου απαντούσε αμέσως. Μου φάνηκε πολύ θλιμμένος γι αυτό.
Θα κάνω πολύ δυνατή προσευχή, να μου απαντήσει ο Κύριος, εάν θα το εμποδίσει αυτό. Πιστεύω, μέσα σε λίγο καιρό που θα φύγω από την ζωή, να μου έχει απαντήσει.
Η καρδιά του βούλιαξε.
- Γιαγιά ετοιμάζεσαι να φύγεις; Πλησιάζει ο καιρός να φύγεις; Τα Χριστούγεννα δεν θα είσαι εδώ;
Όχι, παιδί μου, πας πολύ μακρυά… Βιάζομαι να φύγω γιατί δεν θα αντέξω αυτά που έρχονται. Παρέμεινε για λίγο σκεπτική και συνέχισε:
Έρχονται πολλά δύσκολα πράγματα για την Ελλάδα μας. Δεν μας θέλουν οι αντίχριστοι. Θέλουν να μας διαλύσουν, οι αντίχριστοι. Πώς να έβρισκαν τρόπο να μας εξαφανίσουν από την γη. Και δυστυχώς είναι και δικοί μας ανάμεσά τους. Αλλά έχουμε την Παναγία μας που μας κρατάει. Πόσο να μας κρατήσει και αυτή; Όλο την πικραίνουμε. Ακούς ανθρώπους που την βλασφημούν!...
Να ξέρεις, παιδί μου, για τους άλλους δεν τους ενδιαφέρει. Μόνο για μας, που είμαστε Ορθόδοξοι. Εμάς φοβούνται. Γι αυτό θα μας ζορίσουν πάρα πολύ. Θα υποφέρετε πάρα πολύ. Θα μας φέρουν κι άλλες φυλές μέσα στην Ελλάδα. Θα μας ανακατέψουν. Θα αλλάξουν οι καταστάσεις. Ειδικά οι γυναίκες θα φοβούνται να κυκλοφορήσουν μόνες τους στον δρόμο. Θα έχουμε και φασαρίες. Θα ορμάνε δέκα άτομα πάνω στο αυτοκίνητό σου, θα σ αρπάζουν, θα σε βγάζουν έξω, θα παίρνουν ό,τι πολύτιμο έχεις πάνω σου θα σου παίρνουν το αυτοκίνητο και θα φεύγουν! Και δεν θα τολμάς να μιλήσεις!
- Μα, Γιαγιά, δεν θα υπάρχει Αστυνομία;
Δεν θα λειτουργεί τίποτε τότε παιδί μου!
- Γιαγιά είχες πει πως όταν φύγεις από την ζωή ο τάφος σου θα είναι πάνω στο Μοναστήρι, που ήσουν ταγμένη, πάνω στην Παναγία. Οπότε όταν θέλω να σου μιλήσω, θα πρέπει να έρχομαι συνέχεια εκεί.
Όχι, άλλαξαν τα πράγματα! Εδώ στο χωριό θα μείνω, μαζί με τον σύζυγό μου, Εδώ θα είναι ο τάφος μου.
Έμεινε για λίγο σκεπτική και μονολόγισε σιγανά, μιλώντας στον εαυτό της περισσότερο:
Μου είπε ο Κύριος να μείνω εδώ… γιατί σε χρειάζονται και μετά τον θάνατό σου, εδώ, μου είπε…
17 Οκτωβρίου 2002, χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα υγείας και αφού προετοίμασε όλα τα πνευματικά της παιδιά αναχώρησε για τον Κύριο της… τον Μεγάλο της Θεό*…
