Το πνευματικό πρόγραμμα της Γιαγιάς (Όρθρος, ώρες, Εσπερινός, Απόδειπνο, Παρακλήσεις, Μεσονυκτικό, μετάνοιες, κομβοσχοίνι, αναγνώσματα, Ψαλτήρι, Κλίμακα, Γραφή, κλπ ήταν απαρασάλευτο.
Μόνο εμείς, τα πνευματικά της παιδιά το χαλούσαμε και μάλιστα χωρίς να ζητάμε και συγγνώμη… ποτέ δε μας ζητούσε να φύγουμε σε όποια κατάσταση και αν βρισκόταν. Γνωρίζαμε ότι σε όποιο σημείο κι αν την διέκοπτες, αφού σε δεχόταν, μετά ξεκινούσε τον πολύωρο κανόνα της από την αρχή!! Τώρα που το θυμάμαι... ειλικρινά ντρέπομαι…
Έτσι λοιπόν κι εκείνο το βράδυ όταν τελείωσε το Μεσονυκτικό διάβαζε ψαλμούς από το Ψαλτήρι, γονατιστή μπροστά στην εικόνα του Χριστού, με το καντηλάκι να τρεμοπαίζει…
Ξαφνικά μέσα στην απόλυτη ησυχία, άκουσε ένα σύρσιμο και στην συνέχεια την πόρτα να ανοίγει… Ο θόρυβος ήταν σαν σύρσιμο μεγάλου φιδιού. Συνέχισε να διαβάζει το Ψαλτήρι ατάραχη, όταν ένα τεράστιο φίδι, ένας δαιμονικός πύθωνας ανέβηκε πάνω της και άρχισε να τυλίγεται γύρω από το άσαρκο σώμα της. Την έσφιγγε τόσο δυνατά που άκουγε τα κόκκαλα της σπονδυλικής της στήλης να σπάνε! Οι πόνοι της έκοψαν την αναπνοή…Την τύλιξε γύρω από τον λαιμό φωνάζοντας: άσε τον Αυτόν (Τον ΚΥΡΙΟ), έλα σε μένα, δούλεψε για μένα... Θα σου χαρίσω ό,τι θελήσεις! θα σε κάνω μεγάλη!... Ταράχτηκε πολύ, φοβήθηκε πραγματικά μην χάσει Τον Κύριο! Φώναξε με όλη της την δύναμη: Παναγία Μου σώσε με!! Τότε άκουσε φωνή από την εικόνα του Κυρίου να την προτρέπει να πει το «Αγγελικαί Δυνάμεις επί το μνήμα Σου και οι φυλάσσοντες απενεκρώθησαν. Και ίστατο Μαρία εν τω τάφω, ζητούσα το άχραντόν Σου σώμα. Εσκύλευσας τον άδην μη πειρασθείς υπ αυτού. Υπήντησας τη Παρθένω δωρούμενος την ζωήν. Ο αναστάς εκ των νεκρών, Κύριε δόξα Σοι…». Όντως άρχισε να ψέλνει με όση δύναμη είχε και αμέσως το πονηρό πνεύμα χαλάρωσε το σφίξιμο, την άφησε και σιγά –σιγά σερνόμενο βγήκε από τη πόρτα.
Τότε η Γιαγιά γύρισε και του είπε: να πάς στη κόλαση καταραμένε, εκεί που ανήκεις!
Έκτοτε, τα τραύματα της μάχης ήταν εμφανή στην Γιαγιά. Όταν σηκωνόταν έγερνε προς τα μπρος και φαινόταν σα να έχει καμπούρα. Από τότε, παιδί μου η μέση μου κάνει κρακ-κρακ, έλεγε χαριτολογώντας…
Α.Ν.
Η χάρη της Γιαγιάς στην πάλη με τον εχθρό αποτελεί μεγάλη δωρεά του Κυρίου σε όλους όσους την επικαλούνται. Είναι γοργοεπήκοη και τρέχει να βοηθήσει όποιον την αναζητά σε περιστάσεις δύσκολες και "εμπόλεμες"...
Την Ευχή Της να έχουμε
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου