Η Γιαγιά Λαμπρινή φορούσε κατάσαρκα μία βαριά τρίχινη μηλωτή. Η ίδια η Κυρία Θεοτόκος, στην ηλικία των 30 περίπου ετών, από την οποία η Γιαγιά συμβίωνε αδελφικά με τον σύζυγό της, (προέκυψε πρόβλημα υγείας στον σύζυγό της και η Γιαγιά είχε αιτηθεί στον Κύριο την αποχή και την καθαρότητα), παρουσιάστηκε στην Γιαγιά και της έδειξε δύο μηλωτές, μία λεπτή πιο ελαφριά και μία χοντρή τρίχινη και της ζήτησε να διαλέξει.
Η Γιαγιά επέλεξε την χειμωνιάτικη. Πίστευε πως θα κάλυπτε το αδύνατο σώμα της καλύτερα, κυρίως τον χειμώνα. Η Παναγία μας την προειδοποίησε ότι είναι πολύ τραχύ το υλικό αλλά η Γιαγιά επέμενε. Η Κυρία της είπε ότι δεν θα το βγάλει παρά μόνον όταν θα πήγαινε να την πάρει για την Άνω Ιερουσαλήμ...
Η σύζυγος του αδελφού της, της προμήθευσε το νήμα από τρίχες κατσίκας, πολύ σκληρό, με εξαιρετικά άγρια υφή και βαρύ σαν ρούχο. Κατασκευάστηκε η μηλωτή και ήταν τόσο χοντρός και σκληρός, ο τρίχινος σάκος που έκανε ραβδώσεις στην τρυφερή επιδερμίδα της. Σχεδόν την μάτωνε. Μαρτύριο.
Έκτοτε το φορούσε κατάσαρκα επί 60 σχεδόν χρόνια χειμώνα-καλοκαίρι με καύσωνες αφόρητους και δεν το έβγαλε παρά λίγες ημέρες πριν κοιμηθεί. Το επιδιόρθωσε γιατί είχε αρχίσει να λιώνει και το παρέδωσε στην κόρη της, λέγοντας της: έχω ένα δώρο για σένα…
Αφού φόρεσε τον άγριο αυτό σάκο, η Γιαγιά δεν έκανε ποτέ μπάνιο… όλοι όσοι την πλησίαζαν μιλούν για την ουράνια ευωδία που ανέδυε. Το μαρτυρούν και σήμερα όσοι αγγίζουν και προσκυνούν την τρίχινη μηλωτή… ευωδιάζει και κάποια φορά ευωδιάζει και το χέρι που την αγγίζει!
Πολλές οι μαρτυρίες…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου