Κυρία Ισμήνη- εκπαιδευτικός (94 ετών): Η Γιαγιά, μιλούσε στην κάθε μία μας, ανάλογα με τις ανάγκες της, με την μορφή του ψυχισμού της...

Πηγαίναμε συνεχώς σε Εκκλησίες. Ήταν νύχτα, μπορούσες να δεις και 50 γυναίκες να κρατούν λαμπάδες και φαναράκια και να διασχίζουν το δάσος η μία μετά την άλλη... μια ατέλειωτη σειρά! Φτάναμε στο Ναό και η Γιαγιά προσευχόταν στην πόρτα και αφού έπαιρνε άδεια από τον Άγιο στον οποίο ήταν αφιερωμένος ο Ναός, εισερχόμασταν και προσκυνούσαμε. Αρχίζαμε προσευχή ολονύκτια στο γόνατα...

Κυρία Ισμήνη, Ιερέας δεν υπήρχε;

Όχι πάντα. Συνήθως πηγαίναμε μόνες. Δεν υπήρχε δυνατότητα να έχουμε πάντα Ιερέα. Αρχίζαμε με Εσπερινό, Παράκληση, Απόδειπνο, Μεσονυκτικό... όλα.

-Μα, δεν κουραζόσασταν; πώς αντέχατε στα γόνατα; δεν νυστάζατε;

-Όχι, δεν καταλαβαίναμε πώς περνούσαν οι ώρες! Η Γιαγιά άνοιγε τα χέρια και έψαλλε αγγελικά... τί να σου πώ, παιδί μου! Η χάρις ήταν τόσο άφθονη που δεν θέλαμε να τελειώσει ποτέ!...

Η Γιαγιά, μιλούσε στην κάθε μία μας, ανάλογα με τις ανάγκες της, με την μορφή του ψυχισμού της... όμως το πιο συγκλονιστικό έιναι πως ενώ μιλούσε μαζί μας και φρόντιζε και κατηύθυνε τα πάντα, την ίδια στιγμή συνομιλούσε με τον Άγγελό της ή την Κυρία Θεοτόκο ή τον Κύριο. Ερωτούσε και απαντούσε και λάμβανε οδηγίες... Αυτό ηταν κάτι συνηθισμένο που το είχαμε αποδεχθεί όλοι, αφού το ζούσαμε... Δεν άλλαζε η κατάστασή της, δεν χρειαζόταν να μεσολαβήσει κάποια διαδικασία... κινείτο και μιλούσε μαζί μας και μετά ρωτούσε Τον Κύριο και μετά συνέχιζε δίνοντας τις οδηγίες...

Μία βραδυά η Γιαγιά αργούσε να αρχίσει . Περίμενε μία κυρία που της είχε υποσχεθεί ότι θα ερχόταν να αγρυπνήσει μαζί μας. Η ώρα είχε φτάσει 9.30 σχεδόν και όλες αναρωτιόμασταν τί συνέβαινε.

Τότε η Κυρία Θεοτόκος είπε στην Γιαγιά: Λαμπρινή μην καθυστερείς. Ξεκινείστε την Προσευχή! η γυναίκα που περιμένεις είναι με τον σύζυγό της και δεν θα έρθει! ... Η Γιαγιά ταράχθηκε, διότι πρόσεχε πάρα πολύ να μην λυπήσει την Παναγία μας και έπεσε στα γόνατα... Αμέσως ξεκινήσαμε την ολονυκτία...

Ο ουρανός και η γη μπερδεύονταν. Παράδεισος!

και μετά επιστροφή μέσα από το δάσος. Οι αγραυλούντες βοσκοί είχαν ειδοποιηθεί και κατά κάποιο τρόπο είχαν συνηθίσει το θέαμα των σκιών με τις λαμπάδες μέσα στο βαθύ δάσος...

Κάποια τέτοια στιγμή άρχισα να κλαίω... με κοιτούσαν οι συμπροσευχόμενοι και κάτι σχολίασαν... εγω, εκείνη την στιγμή σκεπτόμουν ότι αυτές οι μοναδικές ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, στιγμές, θα τελείωναν όταν θα κοιμόταν η Γιαγιά... όταν θα αναχωρούσε... σκέφτηκα: θα τα χάσουμε όλα αυτά! δεν θα τα ξαναζήσουμε... και έτσι έγινε...