Ο κανόνας της Γιαγιάς ήταν....... πολύωρος

 

Το βράδυ, μετά από μια εξαντλητική ημέρα, όπου έκανε τα πάντα για όλους, άρχιζε τον κανόνα της.

Ο κανόνας της Γιαγιάς ήταν πολύωρος, μια και μιλάμε για ένα πρόσωπο που ήταν ακοίμητο. Όπως και το φαγητό της ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτο. Και πριν τον κανόνα της, που ξεκινούσε στις 12 και κατέληγε με τις πρώτες ακτίνες του ηλίου, πήγαινε νύχτα, κρυφά, πάντα αθέατα σε πολλούς παππούδες και γιαγιάδες ανήμπορους. Δεν υπήρχε εγκαταλελειμμένος ή ανήμπορος ηλικιωμένος που να μην γνωρίσει την στοργή, την ελεημοσύνη, την προσφορά της.

Καθάριζε, τάιζε, μαγείρευε, έπλενε, μέσα σε άθλιες συνθήκες που εκείνη τις θεράπευε! Και παρηγορούσε. Αστείρευτα. Όλοι περίμεναν την ¨Λαμπρούλα¨ τους!

Αυτά γίνονταν μυστικά με συνθήκες αντίξοες, με χαλάζι, με βροχή, με παγωνιά, χωρίς φωτισμό… αλλά δεν γλιστρούσε ποτέ, δεν έπεφτε. Ούτε βρεχόταν.

Η βροχή δεν την άγγιζε. Τα πόδια της δεν σκόνταφταν. Τα υποδήματά της δεν λερώνονταν…

Ο λόγος ήταν εμφανής

, κυρίως στα μικρά παιδιά: Μπαμπά, Μπαμπά, κοίτα! Κοίτα σου λέω! Η Γιαγιά… η Γιαγιά πετάει… η Γιαγιά περπατάει στον αέρα!...

Αυτή ήταν καθημερινότητα στο Καλομόδι…