Η Γιαγιά Λαμπρινή υπερίπταται...

                                       «Η ΓΙΑΓΙΑ ΥΠΕΡΙΠΤΑΤΑΙ»…

 

      Ένα ανδρόγυνο επισκέφθηκε την Γιαγιά στο σπιτάκι της, αλλά εκείνη έλειπε. Αποφάσισαν να την περιμένουν για να της θέσουν κάποιο πρόβλημα που τους απασχολούσε…

   Σε μια στιγμή πρώτα η γυναίκα και μετά ο σύζυγός της βλέπουν την Γιαγιά να έρχεται αλλά… πώς ερχόταν;  Περπατούσε μισό μέτρο πάνω από την γή! Θορυβημένοι εκείνοι σηκώθηκαν όρθιοι και την κοιτούσαν χωρίς να μπορούν να μιλήσουν…

Η Γιαγιά Λαμπρινή τους καθησύχασε και τους έδωσε εντολή να μην αναφέρουν τίποτα μέχρι την κοίμησή της…

Σημειώνεται πως η συμμετοχή της γιαγιάς στις διάφορες εκδηλώσεις του χωριού ήταν ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Λόγω κοινωνικών υποχρεώσεων στους γάμους πήγαινε το δώρο του γαμπρού η της νύφης και αποχωρούσε τάχιστα.

 Αντίθετα στις λατρευτικές εκδηλώσεις, στους ναούς, στις αγρυπνίες, Εσπερινούς, σε κάθε Θεία Λειτουργία ήταν παρούσα. Κάποτε πήγε να προσφέρει σε ένα γάμο το δώρο της,  όπως συνηθίζεται. Αφού ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της επίσκεψης , προσπάθησε να φύγει. Όμως η αυλή ήταν γεμάτη από κόσμο που χόρευε. Γύρω από το σπίτι γλάστρες με λουλούδια πλημμύριζαν τον χώρο και απέκλειαν κάθε διαφυγή. Δεν μπορούσε να φύγει.

 Έκανε τότε το σημείο του Σταυρού και πέρασε πάνω από τα λουλούδια! Οι άνθρωποι που ήταν κοντά την είδαν και φώναξαν: Η Λάμπρω πετάει πάνω από τα λουλούδια! - - Σωπάστε! τους είπε και έφυγε γρήγορα…

  Μια ομήγυρη γυναικών με την Γιαγιά, μεταξύ των οποίων και η πνευματικοκόρη της Μαρία, ανηφόριζαν από την Λευκάδα να προσκυνήσουν την Παναγία την Φανερωμένη στην ομώνυμη Μονή Της. Ήταν σούρουπο και όπως ανέβαιναν, η Γιαγιά καθυστέρησε για κάποιο λόγο, συνήθως περιποιόταν τα προσκυνητάρια στον δρόμο και άναβε τα κανδηλάκια και τις παρότρυνε να προχωρήσουν. Τους είπε πως θα τις προλάβαινε…

   Ξαφνικά, μετά από αρκετή ώρα, βλέπουν την Γιαγιά να περνάει πάνω τους πετώντας και να προπορεύεται… Αναστατωμένες άρχιζαν να φωνάζουν. Η Γιαγιά πήγε γρήγορα κοντά τους και προσπάθησε να τις ηρεμήσει. Τους είπε πως για τον Κύριο τίποτα δεν είναι αδύνατο και τους συνέστησε να μην φωνάζουν και να μην κοιτάζουν πάνω αλλά να πορεύονται προς το προσκύνημα συγκεντρωμένες στην προσευχή. Αυτό επαναλήφθηκε ξανά. Φθάνοντας στην Παναγία την Φανερωμένη βίωσαν μεγάλη χάρη από την Κυρία Θεοτόκο. Κατά την κατάβαση συνέβη το ίδιο. Η Γιαγιά τις όρκισε να μην πουν πουθενά αυτό που έζησαν… 

 

Μαρτυρία πνευματικού της παιδιού Α.Ν.:

  Κάποτε μία γυναίκα από το χωριό περνούσε στον δρόμο μπροστά από το σπιτάκι της Γιαγιάς Λαμπρινής με τα πρόβατά της και είδε την Γιαγιά να ποτίζει τα λουλούδια της πού είχε σε γλάστρες. Βλέπει την Γιαγιά να στέκεται 30 πόντους περίπου πάνω από το έδαφος!

  -Λάθος κάνουν τα μάτια μου, σκέφτηκε, από τον ήλιο!... προχώρησε λίγα μέτρα και κοίταξε ξανά. Βλέπει πάλι την Γιαγιά Λαμπρινή να στέκεται ακόμη ψηλότερα και να φτάνει τα λουλούδια που υπήρχαν εκεί στο παράθυρο…  Δεν υπήρχε αμφιβολία για ότι έβλεπε! Επιστρέφοντας από το κτήμα όπου στάβλισε τα ζώα, πήγε κατ ευθείαν στο σπίτι της Γιαγιάς.

-  Λαμπρινή, της λέει, πώς το έκανες αυτό; Πώς στεκόσουν στον αέρα;...

 - Όχι, όχι!  της είπε αμέσως η Γιαγιά.  Λάθος είδαν τα μάτια σου!  

 

 Το πνευματικοπαίδι της ήταν τότε 14 ετών, επιδίωξε και συνάντησε την γυναίκα και την ρώτησε τι ακριβώς είδε.  Αφού του περιέγραψε την σκηνή, του είπε: - Δεν κάνω λάθος! είδα την Γιαγιά να στέκεται πάνω από το έδαφος. Στον αέρα!...